Zijn naam valt vaak in lijstjes met de meest ondergewaardeerde voetballers in de geschiedenis van de sport. Niet zelden prijkt hij bovenaan. De motor op het middenveld, de box-to-box-middenvelder die negentig minuten over het veld raast: dat was Le Tissier niet. Volgens kenners is dat ook de reden dat hij nooit verder is gekomen dan acht interlands voor Engeland.
Maar voor de romantici onder de Britse voetbalfans, de esthetici, was er midden jaren '90 geen betere. FC Barcelona's Xavi zei ooit geobsedeerd te zijn door Le Tissier en ook Iniesta is een zelfverklaard fan. Le Tissier was een kunstenaar. Afstandsschoten vormden de kern van zijn oeuvre, maar ook zijn omhaal en stift verdienen een plek in een museum. Alles wat Le Tissier tussen 1986 en 2002 in het shirt van Southampton op het veld deed was mooi. Sierlijk. Gracieus. Stijlvol.
Op zijn Twitteraccount is te zien dat hij daarvan nog niets heeft ingeleverd. In mei plaatste hij een video van zichzelf terwijl hij zijn cabrio door de straten van kanaleneiland Guernsey stuurt. Uit de speakers klinkt het laatste album van Craig David. Er is maar één iemand die Craig David kan playbacken en toch stijlvol zijn en dat is Matt Le Tissier. Matt Le Tissier zou nog stijlvol een drol kunnen draaien op de Dam. Of zijn teennagels knippen op het podium van Holland's got Talent en alsnog een staande ovatie krijgen en de volgende ronde halen.
Come on @CraigDavid we're waiting ?? pic.twitter.com/WQFZC1yhId
— Matt Le Tissier (@mattletiss7) 11 september 2017
Er is wel één voorwaarde: hij moet bewegen. Zodra Le Tissier stopt met bewegen is er van gratie geen sprake meer. Zijn iets te dikke buik, scheve hoektand en naar binnen getrokken lippen: het leek bij Le Tissier alsof hij zijn schoonheid had bewaard voor zijn motoriek.
Kanaleneiland
Witte stranden en een azuurblauwe zee in Groot-Brittannië. Op een paar afstandsschoten van de Franse kust ligt Guernsey, de geboortegrond van Matt Le Tissier. Een eiland waar de ziltige zeelucht mengt met de geur van orchideeën en camelia's.
Als zestienjarige werkte Le Tissier samen met zijn vader in een bloemenkwekerij, voor veertig pond per week. Totdat hij een plek kreeg in de jeugdopleiding van Southampton. Bijna acht uur zat hij op de veerboot naar de Engelse zuidkust, die hij zijn voetballeven niet meer zou verlaten.
In Southampton werd hij Le God. Matt Le Tissier maakte als middenvelder honderd Premier League-doelpunten, waarvan 25 in één seizoen. Hij benutte 47 van zijn 48 strafschoppen. Maar echte prijzen, tastbaar bewijs van zijn klasse, zijn er niet. In zijn zestien jaar als prof won hij niets. Noppes. Nada. Nog geen League Cup.
Een voetballer als Le Tissier heeft ook geen eremetaal nodig om herinnerd te worden. Hij verwierf zijn heldendom met zijn kunstwerken. Maakte het laatste doelpunt ooit in The Dell, voordat Southampton dat stadion inruilde voor St Mary's. Het bleek ook het laatste doelpunt van Le Tissier zelf. Le God slijt zijn dagen inmiddels op de golfbaan van Guernsey. Handicap 5. Zijn swing is net zo verfijnd als zijn schot.
Het huizenblok dat inmiddels is verrezen op het terrein van The Dell komt nog het dichtst in de buurt van een tastbare prijs. Een van de appartementencomplexen heet het Le Tissier Court. Bij de ingang hangt een plaquette met daarop zijn naam en de nummering: 36 t/m 69. De 34 woningen zijn fraai en zullen fraai blijven. Ook als Matt Le Tissier ooit niet meer beweegt.
