Het is 16.00 uur, de dag van de grote wedstrijd tegen Arsenal, en Wayne Shaw haalt de stofzuiger nog een laatste keer door de dug-out. Alles moet brandschoon zijn. Er is immers hoog bezoek op komst: Arsenal. De sterren uit het noorden van Londen komen op bezoek in het zuiden van de stad. En daarvoor draagt Shaw zorg. Naast zijn rol als reservedoelman is de 46-jarige Shaw ook Sutton Uniteds materiaalman, verzorger, groundsman en keeperstrainer. Hij wast kleding, maait het gras, schrobt toiletten en fungeert als chauffeur voor spelers en trainer. Om reistijd te besparen slaapt hij drie nachten per week op een bank in de persruimte van de club.
In de week voorafgaand aan het treffen met Arsenal neemt Shaw nóg een rol aan bij Sutton: die van marketingmiddel. Hij is het uithangbord van de club, een wandelende reclamezuil. Journalisten reizen in colonnes naar Sutton voor een interview met het manusje-van-alles. Niet vanwege zijn werk als materiaalman, verzorger, of keeperstrainer, en ook niet vanwege zijn eigen prestaties op het veld. Nee, Wayne Shaw weegt 125 kilo. Jeroen Verhoeven met Género Zeefuik op zijn schouders, zoiets. Shaw neemt alle aandacht dankbaar en gretig in ontvangst. Eén verzoek wijst hij van de hand: een aanbod voor een naaktshoot.
Gemaskerd bal
Het is 21.00 uur. Arsenal leidt met 0-1. In een wedstrijd van het soort waaraan de FA Cup zijn faam dankt. Semi-profs, bungelend onderaan het vijfde niveau van de Engelse voetbalpiramide, tegen de absolute top van die piramide. De verschillen zijn gigantisch én de verschillen zijn klein. De FA Cup is een soort gemaskerd bal, waar de superrijken en de superarmen maar soms van elkaar te onderscheiden zijn. Wayne Shaw, echter, steekt voortdurend af bij de andere aanwezigen.
Als zijn teamgenoten in de kleedkamer bespreken hoe David Goliath ook alweer op de knieën kreeg, is Shaw niet in de kleedkamer. Tijdens de rust wordt hij gefotografeerd in het supportershome, tussen mannen die genoeg pints achter de kiezen hebben om scheel uit de ogen te kijken.
Pasteitje
Het is 21.30. Arsenal leidt inmiddels met 0-2. Goliath heeft David inmiddels onschadelijk gemaakt en werkt achteroverleunend toe naar het laatste eindsignaal. Sutton heeft alle toegestane wissels al gebruikt. En Wayne Shaw, die heeft honger. Groot is het ongeloof bij de supporters op de tribune als Shaw op de reservebank plotseling een pasteitje tevoorschijn tovert en er met geweld zijn tanden in zet. Met zoveel overtuiging dat het lijkt alsof hij het pasteitje pijn wil doen.
Zijn happen verraden ervaring en expertise. Geheel in lijn met de tienduizenduurregel van Malcolm Gladwell is Shaw inmiddels een ware expert in het verorberen van pasteitjes. Met twee grote, welgemikte, happen is vijftig procent van het pasteitje verdwenen.
De rekening
Volgende ochtend, 07.00 uur. Shaw zit op de bank bij talkshow Good Morning Britain. Presentator en fervent Arsenal-fan Piers Morgan schuift een bordje vol pasteitjes onder zijn neus en vraagt hem wat nodig is om Shaw voor Arsenal vast te leggen. “Die vier pasteitjes op dat bordje en nog twee extra”, grapt Shaw.
Het lachen zal hem snel vergaan. Om 13.05 maakt de FA bekend een onderzoek in te stellen naar Shaw. Met het eten van het pasteitje heeft hij de gokreglementen voor spelers overschreden. Wedkantoor Sun Bets had er immers een notering van acht tegen één op gezet dat Shaw tijdens de wedstrijd een pie zou eten. Sun Bets probeerde er nog onderuit te komen door te beweren dat een pie geen pasteitje is, maar kwam er niet onderuit en moest uitkeren, onder anderen aan vrienden van Shaw. Om 15.45 uur komt Shaw met een persbericht: hij dient zijn ontslag in, vermoedelijk onder druk van de club. Schuld bekennen doet hij niet. “Ik had gewoon honger.”
Een week later, op bezoek bij Torquay, raakt eerste keeper Ross Warner geblesseerd. Bij gebrek aan een vervanger trekt rechtsback Simon Downer de handschoenen aan. Met Downer onder de lat wint Sutton het belangrijke duel: 2-3. Via Twitter complimenteert Shaw zijn vervanger. “Well done mate. I knew my shirt was a medium.”
